مصاحبه ی ایرنا با صنم پاشا درباره ی موزیک راک در ایران

مصاحبه ی ایرنا با صنم پاشا درباره ی موزیک راک در ایران

مصاحبه ی ایرنا با صنم پاشا درباره ی موزیک راک در ایران

تهران- ایرنا- صنم پاشا بانوی موسیقیدانی است که با پذیرش تمامی محدودیت‌ها و احترام و التزام به قوانین کشور، مجوز رسمی فعالیت در زمینه موسیقی راک بانوان را از وزارت ارشاد گرفته و معتقد است که نداشتن تریبون رسمی عامل اصلی باورهای غلط درباره موسیقی راک است.

به گزارش خبرنگار موسیقی ایرنا، «صنم پاشا» زادهٔ 25 تیرماه 1357 در تهران، آهنگساز، خواننده، ترانه‌نویس و استاد آواز موسیقی مستقل، یکی از بانوان هنرمندی است که ماندن در کشور و فعالیت در چارچوب قوانین رسمی کشورمان را انتخاب کرد و نهایتا موفق به اخذ مجوز رسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای فعالیتهای هنری خود شد. او پس از سال‌ها سابقهٔ حضور در گروه‌های مختلف ایرانی به عنوان وکالیست، آهنگساز و ترانه‌نویس، در سال 1392 گروه صنم پاشا را تشکیل داد.
صنم پاشا تجربهٔ آهنگسازی برای فیلم‌ها، انیمیشن‌ها و تئاترهای زیادی را در کارنامهٔ خود دارد که به گفتهٔ خودش به دلیل محدودیت‌هایی که برای بانوان در زمینهٔ موسیقی وجود داشته وی به این فعالیت در سال‌های اخیر بیشتر پرداخته‌ است.
گروه صنم پاشا، برای اولین بار پس از دریافت مجوز رسمی در سال 97، در تاریخ سوم شهریورماه همان سال در فرهنگسرای نیاوران به روی صحنه رفت. این اجرای ویژه بانوان، با استقبال خوبی رو به رو شد و طی دو روز تمامی بلیط‌های آن به فروش رفت.
این بانوی هنرمند ایرانی در فستیوال‌های مختلف موسیقی مستقل به داوری پرداخته ‌است. همچنین در سال 2008 مسابقه آوازی را پایه‌گذاری کرد که از آن تاریخ تاکنون هر سال اسفند ماه با همراهی دیگر داوران برگزار شده‌ است. به گفتهٔ صنم پاشا، هدف او از برگزاری این مسابقات فراهم آوردن امکانی برای اجرای موسیقی مستقل مخصوصا برای بانوان بوده است. او به همراه گروه موسیقی آرته در فستیوال موسیقی قفقاز در سال 2016 شرکت کرده ‌است. خبرنگار موسیقی ایرنا با این بانوی موسیقی دان به گفت‌وگو پرداخته است که می‌خوانید.

– ایرنا: به چه صورت از چه زمانی موسیقی را به عنوان حرفه اصلی خود انتخاب کردید؟
– پاشا: موسیقی هرگز برای من گزینه ای انتخابی نبوده است. مادرم از ردیف‌دان‌های موسیقی ایرانی است و از وقتی خودم را شناختم موسیقی در خانواده ما به صورت جدی حضور داشت. من از هفت تا هجده سالگی نوازندگی پیانو در سبک کلاسیک را آموخته و در این زمینه فعالیت می کردم، سپس با کمک مادرم که از شاگردان قدیمی استاد صالح عظیمی و سیما بینا بود، با ردیف موسیقی ایرانی آشنا شدم.

– ایرنا: اما سبک اصلی شما چیزی جدای از موسیقی ردیفی ایران است و بیشتر در زیر مجموعه موسیقی مستقل امروز ما جای دارد. این تغییر مسیر چگونه رخ داد؟
– پاشا: تا آن زمان همواره تصور من بر این بود که موسیقی را باید فقط در سه دسته سنتی، کلاسیک و پاپ تقسیم کرد و پاپ را موسیقی بدی می‌دانستم. در آن سالها به صورت کاملا اتفاقی قطعه «آداجیو» (اثر توماسو آلبینونی از آهنگسازان سبک باروک قرن هفدهم ایتالیا) را با اجرای جیم موریسون در سبک راک شنیدم و برای من که سالها موسیقی کلاسیک را دنبال کرده بودم شنیدن ملودی آداجیو با صدای گیتار الکتریک جذابیتی بیش از حد تصور داشت. با صدای این ساز احساس زیبایی را تجربه می کردم که تا قبل از آن چنین احساسی برایم ناآشنا بود. از طرفی احساس می کردم موسیقی کلاسیک صدای جامعه صنعتی امروزه ما نیست. در زندگی ماشینی و صنعتی امروز ما موسیقی کلاسیک با هیجانات روزمره من همخوانی نداشت و فقط در القای حس آرامش می توانست کاربرد داشته باشد. پس به مرور کشف کردم که این سبک نوین که با جریان امروز زندگی ما همخوانی کاملی دارد همان سبکی است که می‌تواند پاسخگوی احساساتم باشد.

– ایرنا: پس به نوعی شما همان مسیری را طی کردید که بنیانگذاران سبک نئوکلاسیکال راک آغازگر آن بودند؟
– پاشا: دقیقا همینطور است اما مسیری که من در آموختن طی کردم با مسیر آنها بسیار متفاوت بود.

– ایرنا: برای من هم جالب است بدانم کسی که موسیقی را سالها به صورت ردیفی و کلاسیک آموختید چگونه موفق شده تا در چنین فضای جدید و متفاوتی رشد کند؟
– پاشا: از طریق دنبال کردن جریانات موسیقی دهه هفتاد میلادی به بعد که آن را «اولد اسکول» می نامیم، در کنار شرکت در کلاسهای استادانی که برخی از آنها اصلا در ایران نبودند و گذراندن دوره های سلفژ پیشرفته از مراحل آموزشی من بودند. پس از آن موفق به کسب بورسیه دانشگاه برکلی (به صورت مجازی) شدم که نهایتا به دریافت مدرک تخصصی آهنگسازی و وکال از این دانشگاه انجامید. سپس از طریق همان دانشگاه و به صورت مجازی در دوره های تکمیلی وکال دانشگاه برکلی نیز شرکت کردم.

– ایرنا: اکنون دقیقا چه نامی برای سبک موسیقی شما باید گذاشت؟
– پاشا: در دنیای امروز به راحتی نمی توان برای موسیقی، سبک مشخصی را انتخاب کرد. بسیار دیده شده که هنرمندی، موسیقی خود را در سبکی خاص می داند اما منتقدان و مخاطبان، آثار او را در سبک دیگری بررسی می کنند. در روزگاری هستیم که مرزبندی سبکهای موسیقی هر روز در حال کمرنگ شدن است. این اصل حتی در تک آهنگ ها هم دیده می شود. به هر شکل تاثیرات عمیق موسیقی راک کلاسیک یا همان «اولد اسکول» در آثار من غیر قابل انکار است.

– ایرنا: عمده ترین تفاوت در بکارگیری کلام در موسیقی غربی در مقایسه با کلام در موسیقی ایرانی، تفاوت در تعداد هجاها است. شما مشکل این یک هجا کمتر در بکارگیری کلام فارسی را در موسیقی غربی به چه صورت حل کردید؟
– پاشا: سوال بسیار خوبی است. موردی که شما به آن اشاره کردید بسیار مهم و مشکل ساز است. من سعی کردم این مشکل را در بعضی از جاها با استفاده از تحریرهای خاصی برطرف کنم و در بعضی جاها در برخورد با کلماتی که ختم به ساکن می شوند با کشیدن آن و سعی در بیان معنای آن کلمه در لحن صدا این مشکل را حل کرده ام.

– ایرنا: گروه صنم پاشا چگونه شکل گرفت؟
– پاشا: حدود پنج سال قبل من به‌ همراه «بیتا صادقی» نوازنده گیتار الکتریک گروه تصمیم گرفتیم تعدادی از آثاری که خودم ساخته بودم را در کنار تعدادی از آثار مورد علاقه خود را اجرا کنیم. من سالها در گروه های مختلفی به صورت همخوان حضور داشتم اما هرگز این فعالیتها مرا از صمیم قلب راضی نکرد و خودم را در این کارها نیافتم. نهایتا تصمیم گرفتم به جای اینکه در آثار دیگران دنبال بیان شخصی خودم بگردم، آثار خودم را بسازم و اجرا کنم. من و بیتا صادقی کار را آغاز کردیم و کارهای دیگران را کاور کردیم و در پی آن ریما حسن زاده به عنوان نوازنده گیتار باس به ما پیوست و در ادامه نوازنده درامز گروه، آرمینا جعفری به ما اضافه شدند.
نکته جالب اینجا بود که هنرمندانی که به ما اضافه می شدند هم از درونیات و هم از لحاظ سلیقه، دارای اشتراکات فراوانی با ما بودند و در آخرین اجرایی که داشتیم فروغ فضلی، نوازنده کیبورد ما را همراهی کردند و دو فرزندم؛ آوا و نوا هم در آخرین اجرای ما همخوان گروه بودند.

– ایرنا: بانوان موسیقیدان در ایران همواره با محدودیتهایی روبرو بوده اند و این محدودیت در مورد سبکهای جریان موسیقی مستقل شدیدتر هم بوده است. آیا تاکنون به فکر خروج از ایران افتاده اید؟
– پاشا: هرگز. من هر جای این کره خاکی باشم نهایتا خود را یک ایرانی و تابع قوانین کشورم می دانم. هرگز به فکر عبور از خط قرمز قوانین کشورم نبودم و نخواهم بود و خوشحالم که نهایتا موفق شدم برای گروه خودم مجوز رسمی ارشاد را کسب کنم. من در پی سابقه فعالیتی هستم که در همین کشور کاربرد داشته باشد.

– ایرنا: بسیاری از اجراهای موسیقی ویژه بانوان در ایران حال و هوا و فضایی سرخوشانه و صرفا سرگرم کننده دارند. مخاطب در برخورد با موسیقی شما دچار تضاد و سردرگمی نشده است؟
– پاشا: نوع موسیقی ما با موسیقی تفننی و سرگرم کننده تفاوت بسیاری دارد و مخاطبان ما هم ارتباطی با موسیقی تفننی ندارند. این تضادی که شما می‌گویید را هرگز حس نکردم. ما موفق شدیم در عرض کمتر از سه روز تمام بلیتها را پیش فروش کنیم.

– ایرنا: آیا شما این باور را که تمامی کنسرتهای موسیقی ویژه بانوان فضایی است برای تفریح و دست افشانی را قبول دارید؟
– پاشا: موسیقی بانوان امروز دارای خلاءهای زیادی هست. بسیاری مخاطبانی که در اجراهای ما شرکت کردند، لزوما مخاطب اصلی ما نبودند اما همین که با خبر شدند که قرار نیست در اجراهای ما موسیقی سرخوشانه بشنوند اتفاقا با علاقه بیشتری شرکت کردند. به هر شکل، متولیان این امر باید با نگاه جامعه شناختی سلیقه های مختلف بانوان را شناسایی کرده و خوراک فرهنگی اقشار مختلف را در بستری از قانونمندی فراهم کنند.

– ایرنا: آیا شما تاکنون برای جذب مخاطب بیشتر، از نگاه زیبایی شناسانه به موسیقی و اصالت ایدئولوژیک سبک خود فاصله گرفته اید؟
– پاشا: هرگز. در اینصورت دیگر صنم پاشا نیستم و خود را درگیر مسائل دیگری کرده ام که مرا از خودم دور می کند. تجربه به من ثابت کرده آنگاه که موسیقی از اصالت هنری صاحب اثر برخوردار باشد در جذب مخاطب حقیقی موفق تر خواهد بود اما می توان در زمان تنظیم، قدری به مخاطب فکر کرد.

– ایرنا: در انتخاب کلام و ترانه بیشتر به چه معیارهایی توجه می کنید؟
– پاشا: جدا از اشعاری که خودم سروده ام بیشتر با اشعاری رابطه برقرار می کنم که بتوانم احساس درونی شاعر آن را درک کنم. من بیشتر از آثار شاعران زن مانند بانو پروین اعتصامی و فروغ فرخزاد به دلیل اینکه به جغرافیای خود من وابسته هستند استفاده می کنم.

– ایرنا: چرا برخی افراد معتقدند که راک، موسیقی شیطان پرستی است و کلا به این نوع موسیقی با نگاه یک ابزار تخریبی نگاه می کنند تا یک نگاه زیبایی شناسانه متفاوت به هنر موسیقی؟
– پاشا: من در وهله اول افرادی که از این سبک برای خود ویترین ساخته اند را مقصر می دانم. نحوه عملکرد، گفتمان و پوشش این افراد در جامعه دقیقا نمای بیرونی و تبلیغاتی این سبک در نقاط دیگر جهان است. آنها فلسفه اصلی این موسیقی را هرگز درک نکرده اند و همیشه فریب ظواهر تجاری این سبک هنری را خورده اند و متاسفانه جامعه ما هم این طیف را نماینده این سبک موسیقی قلمداد کرده است. آیا در سینما هنرمندی که نقش ابلیس را بازی می کند به واقع شیطان صفت است؟؟ آیا بازیگر نقش یک قاتل به راستی قاتلی است که در جامعه آزادانه زندگی می کند؟ ایفای نقش در هنرهای نمایشی برای جامعه ما شناخته شده است اما متاسفانه جریان نمایشی روی صحنه کنسرتهای راک را ما به عنوان حقیقت بیرونی هنرمندان این سبک در جامعه پراکنده کردیم.
در وهله دوم فکر می کنم اگر این سبک موسیقی در کشور ما دارای تریبونی رسمی بود و هنرمندان این سبک مجال عرض اندام در رسانه های رسمی را داشتند این باور کاملا غلط در جامعه از بین می رفت.

لینک خبر در ایرنا

مصاحبه ی روزنامه ی سایه با صنم پاشا

مصاحبه ی روزنامه ی سایه با صنم پاشا

گفت‌وگو با صنم پاشا به‌بهانه برگزاری اولین کنسرت راک زنان در ایران

در هنر نباید جنسیت را لحاظ کرد

مصطفی رفعت/ بهرام بیضایی، نمایشنامه‌ای دارد به‌نامِ «اتفاق، خودش نمی‌افتد!» که اگر بخواهیم چنین عنوانی را به وضعیت حضور زنان در عرصه‌های مختلف فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، هنری، ورزشی، اقتصادی و… تعمیم دهیم؛ باید گفت؛ بله! بخشی‌از رسیدن به نتیجه مطلوب در مطالبات زنان باید به‌دستِ خودشان صورت پذیرد و همیشه این‌طور ‌نیست ‌که منتظر بمانیم تا ببینیم که چه خواهد شد؛ چه‌بسا تجربه نشان داده، برچسب‌ها، با تلاش برای برداشتن‌شان، برداشته می‌شوند و اگر برای تغییر کلیشه‌‌ها کاری نکنیم، همیشه کلیشه باقی می‌مانند؛ برچسب‌ها و کلیشه‌هایی همچون «حیطه زنان یا حیطه مردان». برایِ‌مثال، اگرچه به‌علتِ شرایط بومی و فرهنگی و ساختار اجتماعی و سیاست‌گذاری‌های کلان کشوری، سال‌ها زنان در نقشی مکمل! در تهیه و اجرای آثار موسیقایی (چه آلبوم و چه کنسرت) کشورمان دیده شده‌اند، اما این، حضور فعال و جدی بخشی‌از زنان جامعه هنر دستِ‌کم به‌لحاظی کمّی دراین‌سال‌ها و استمرار براین‌‌امر بوده که به‌مرور این مسیر را هموار کرده؛ تاجایی‌که درپیِ شکل‌گیری گروه‌های بانوان؛ کنسرت‌های موفقی را دراین‌زمینه شاهد بوده‌ایم و قطعاتی باکیفیت را شنیده‌ایم که از دل همین محدودیت‌ها خلق شده‌اند. بااین‌حال، عمده فعالیت‌های انجام‌شده که مجال بروز و ظهور (در همان قالب ویژه بانوان) یافته؛ مربوط به موسیقی سنتی،ایرانی بوده و کمتر، دیده‌ایم گروهی از خانم‌های هنرمند، کنسرتی را درقالبِ پاپ یا در سبکی دیگر به‌رویِ استیج برده باشند. شاید بدیع‌ترین، چالش‌برانگیزترین و جسورانه‌ترین اقدام دراین‌حوزه را باید ماجرای به‌صحنه‌رفتن گروه «صنم پاشا» دانست که اولین اجرای زنده راک بانوان را به‌شکلِ رسمی رقم زد؛ ماجرایی که با استقبال فوق‌العاده مخاطبان روبه‌رو شد و تمام بلیت‌های آن در کمتر از سه‌روز به‌فروش رفت. بیتا صادقی (گیتار الکتریک)، ریما حسن‌زاده‌ (گیتار بیس)، آرمینا جعفری (درامز)، فروغ فضلی (کیبورد)، آوا و نوا حسینی (همخوانان)؛ یاری‌گر صنم پاشا؛ پایه‌گذار این راک‌بند زنانه، دراین‌‌رویداد بودند که نقطه‌عطفی در تاریخ موزیک ایران خواهد بود.

صنم پاشا متولد ٢٥ تیرماه ١٣٥٧ در تهران است و از کودکی با کمک مادرش؛ زهره نیازمند، با ردیف موسیقی ایرانی آشنا شد. او که از هفت‌سالگی نواختن پیانو کلاسیک را شروع کرد و در‌کنارش آواز کلاسیک و سلفژ را نیز فرا گرفت؛ مدرک تخصصی آهنگ‌سازی را آنلاین از دانشگاه برکلی کسب کرده و به‌دلیلِ معدل بالا؛ بورسیه شد و از‌این‌طریق، مدرک تخصصی وکال را نیز از همین دانشگاه گرفت. او که به تدریس آواز راک نیز می‌پردازد؛ درباره چگونگی علاقه‌مندی‌اش به موزیک راک گفت: «از کودکی موسیقی کلاسیک گوش می‌کردم و در خانواده‌مان بیشتر موسیقی کلاسیک و سنتی شنیده می‌شد؛ تااینکه یک‌روز اتفاقی آهنگی از گروه The Doors به‌دستم رسید؛ به‌نامِ آداجیو که درواقع، اثری کلاسیک به‌آهنگ‌سازی آلبینونی بود که توسط آنها کاور شده بود. برایِ‌همین، به‌راحتی با آن ارتباط برقرار کردم و شیفته صدای گیتار الکتریک درآن‌قطعه شدم؛ ازاین‌رو، تصمیم گرفتم تا موسیقی‌های بیشتری را دراین‌ژانر بشنوم». او که داوری «وکال کانتست» را برای ۱۵‌دوره از سال ۲۰۰۸ تاکنون برعهده داشته؛ دراین‌باره‌که آیا هرگز فکر می‌کرد که امکانش باشد خانم‌ها بتوانند حرفه‌ای در ‌سبک راک فعالیت کنند؟ گفت: «راستش معتقدم که در هنر نباید جنسیت را لحاظ کرد و تفکیک آن به‌صورتِ زنانه و مردانه جالب نیست. خانم‌های بسیاری وجود دارند که دراین‌سبک از موزیک به‌شکلی حرفه‌ای فعالیت می‌کنند و در کشور نوازنده‌های خانم خوب گیتار الکتریک بیس و ریتم داریم؛ حتی خوانندگانی هستند که این رشته را دنبال کرده‌اند. حالا شاید به‌صورتِ کنسرت، فعالیتی نداشته باشند اما کاملاً حرفه‌ای و درست پیش می‌روند و تعدادی از آنها دراین‌زمینه تدریس هم می‌کنند». دارنده عنوان بهترین خواننده اسکریم در جشنواره آرمفست ارمنستان؛ «زن‌بودن» را سخت‌ترین مانع گروه‌‌شان دراین‌راه خواند و ارزیابی خود از آثار ارائه‌شده در سبک راک در سال‌های اخیر را چنین مطرح کرد: «کارهایی که منتشر شده‌اند، مثل همه‌جایِ‌دنیا به دو دسته تقسیم می‌شود؛ دسته اول آثاری که به‌سمتِ کارهای تجاری می‌روند و شناخته‌شده‌تر هستند. دسته دوم هم گروه‌‌ها و افرادی هستند که استانداردها را رعایت می‌کنند و ذات اثر برای‌شان مهم است که دراین‌ایران متأسفانه این دسته، کمتر شناخته‌شده هستند». او که داوری فستیوال راک ایران در سال ۲۰۱۲ را هم در کارنامه حرفه‌ای خود دارد، دراین‌باره که اساساً می‌شود راک ایرانی داشت یا آنچه که عرضه می‌شود، کاری ملودیک فقط با سازبندی راک هست؟ توضیح داد: «خیلی ‌از گروه‌ها در دنیا هستند که در شاخه‌های متنوع موزیک راک به زبان‌های دیگر، کارهایی را خلق کرده‌اند که قوی هم بوده‌اند اما فارغ از واج‌ها و هجاها و صامت‌ها و مصوت‌های زبان فارسی که کار را برای تلفیق شعر و موزیک سخت می‌کنند، معتقدم که اگر بجا از تکنیک‌های آوازی استفاده شود، می‌توانیم به راک نزدیک شویم؛ ولو به‌زبانِ فارسی». او در‌همین‌زمینه درپاسخ‌به‌‌اینکه نقش ترانه و کلام را در موفقیت کارهای راک داخلی تاچه‌اندازه مؤثر می‌داند؟ گفت: «هر موسیقی متأثر از ژانر خود؛ می‌خواهد که حس‌وحال خاصی را به مخاطب منتقل کند. درنتیجه، کلام به‌عنوانِ ابزار بیان و ابراز احساسات، بسیار مهم است. شما نمی‌توانید ترانه‌ای با نگاهی متفاوت را روی سبک راک بگذارید؛ درآن‌صورت، سبک‌تان دیگر راک نخواهد بود و انگار فقط دارید از سازبندی این سبک استفاده می‌کنید». او که سابقه آهنگ‌سازی برای انیمیشن «فرق من و بچه قورباغه چیه» به‌کارگردانیِ احسان نصری (۲۰۱۷) و نمایش‌هایی همچون «آری یا نه»، «زندگی برای زندگی» و «پیانو» را نیز دارد، بااشاره‌به‌اینکه گروه «صنم پاشا» حدود پنج‌سال‌پیش طی هم‌نوازی دوستانی با سلیقه موسیقایی مشترک؛ شکل گرفت، درپاسخ‌به‌این‌پرسش‌که آیا موسیقی راک زنان می‌تواند در کشورمان به اتفاق‌های خوب منجر شود، گفت: «فعلاً که قدم اول را برداشته‌ایم؛ امیدواریم که ادامه‌دار باشد». این هنرمند درباره این موضوع که آیا محدودبودن مخاطبان (فقط بانوان) و حوزه اجرا که تنها شامل کنسرت می‌شود، باعث دلسردی او و گروهش شده؟ گفت: «به‌هیچ‌وجه؛ اگر می‌شد که تا اینجا را هم نمی‌آمدیم». صنم پاشا درباره اینکه آیا گمان می‌کند در فضای عادلانه برای حضور، زنان فعال در‌این‌عرصه می‌توانند بازار تازه‌ای خلق کنند؟ گفت: «بی‌شک همین‌طور است. وقتی‌که بلیت‌های کنسرت ما کمتر از سه‌روز سولداوت می‌شود، نشان می‌دهد که خانم‌های زیادی به‌این‌سبک علاقه دارند و مشتاق شنیدنش هستند». وی بااشاره‌به‌اینکه باتوجه‌به قوانین کشورمان فعلاً اجازه و امکان ارائه آلبوم و سینگل برای‌شان وجود ندارد، تأکید کرد: «بااین‌حال، گروه‌ ما به فعالیت‌های خودش ادامه خواهد داد».

گزارش “آوای فردا” از کنسرت صنم پاشا

گزارش “آوای فردا” از کنسرت صنم پاشا

به بهانه ی اولین اجرای گروه موسیقی راک بانوان در ایران


آوای فردا: بدون شک سوم شهریور ۹۷، شبی به یاد ماندنی برای گروه صنم پاشا و موسیقی بانوان خواهد شد. شبی که گویی تمام اتفاقات دست به دست هم می‌دهد تا رویاهای گروه صنم پاشا به واقعیت بپیوندد.

این گروه که در سبک راک فعالیت می‌کند، توسط صنم پاشا بنیان گذاری شده و برای کنسرت خود، سالن فرهنگسرای نیاوران را در نظر گرفته است.

صنم پاشا که علاوه بر خوانندگی و رهبری گروه کار ترانه سرایی، تنظیم و آهنگسازی را نیز انجام می‌دهد با انتشار پستی در صفحه ی شخصی خود، اسامی قطعاتی را که برای مخاطبین خود آماده اجرا کرده منتشر کرد. گروه او برای این اجرا آهنگ های : دیوونه و زنجیر (پروین اعتصامی)، برف و جنون (فروغ فرخزاد)، کلاغ شطرنجی و فنجون ناکام(پیمان شجاعی فر) و لالایی، روح‌کولی، تنهایی و خاکستری (نیما راهداری) را برای طرفداران خود مهیا کرده است. گفتنی است به جز قطعات فوق صنم پاشا دو قطعه ی تقویم پر تکرار و در آینه که از سروده های خود او هستند را برای مخاطبان اجرا خواهد کرد.

در اجرای امشب گروه صنم پاشا، بیتا صادقی(گیتار الکتریک)، ریماحسن زاده (گیتار بیس)، آرمینا جعفری (درامز)، فروغ فضلی (کیبورد)، آوا حسینی (همخوان )و نوا حسینی(همخوان) حضور خواهند داشت.

تیم خبری آوای فردا ضمن عرض تبریک بابت برگزاری کنسرت پیش رو برای گروه صنم پاشا آرزوی موفقیت و پیشرفت روز افزون دارد.

منبع اختصاصی آوای فردا

آوازخوانی زنان کفش آهنی در نیاوران/ لالایی برای مادران ایران

آوازخوانی زنان کفش آهنی در نیاوران/ لالایی برای مادران ایران

نخستین کنسرت گروه راک بانوان «صنم پاشا» سوم شهریورماه در حالی در فرهنگسرای نیاوران روی صحنه رفت که قطعه «لالایی» به‌تمامی مادران ایران تقدیم شد.
به گزارش خبرنگار ریتم نو، اعضای گروه «صنم پاشا» نخستین بانوان کفش آهنی هستند که روی صحنه رفتند و به اجرای موسیقی راک ویژه بانوان پرداختند.
قطعه آغازین بانام ” کلاغ شطرنجی” از اشعار ” پیمان شجاعی فر” درحالی‌که تمامی اعضا پشت پرده صحنه قرار داشتند و تماشاگران تنها سایه‌های آن‌ها را می‌دیدند آغاز شد.
در ادامه درحالی‌که موسیقی به اوج خود رسیده بود پرده بالا رفت و هیجان خاصی را در سالن ایجاد کرد.
درحالی‌که در نمایشگرها ویدیوی از تصاویر نقاط گوناگون تهران و آواز خواندن صنم پاشا پخش می‌شد، قطعه “دیوونه و زنجیر” از اشعار “پروین اعتصامی” به اجرا درآمد.
خواننده گروه، قطعه “لالایی” را در وهله نخست به مادر خود (زهره نیازمند که خواننده موسیقی کلاسیک ایرانی) که باعث ورود وی به عرصه موسیقی و همچنین پیشرفتش شده بود‌،  و سپس به‌تمامی مادران ایران تقدیم کرد‌.
در ادامه پاشا از دختران خود “آوا” و “نوا” خواست تا باهم‌خوانی، وی را همراهی کنند‌.
وی درباره شور و هیجان سالن گفت: همان‌طور که می‌دانید تمامی کارهای این گروه اصل بوده و نخستین باری است که به این صورت شنیده می‌شود و افتخار بزرگی است که اینجا هستید.
قطعه چهارم که “برف” نام دارد و یکی از اشعار “فروغ فرخزاد” است بنا به گفته “پاشا” به ۵ سال پیش و یک‌شب برفی بازمی‌گردد که این شعر توانست حال و هوای آن شب را به‌خوبی توصیف کند.
قطعات “تقویم پرتکرار” و “در آینه” که از اشعار “صنم پاشا” هستند  در ادامه به اجرا درآمدند.
سپس آهنگ ” فنجون نگام” که یکی دیگر از اشعار “پیمان شجاعی فر” بود اجرا شد و سرپرست گروه ضمن تشکر غیابی از شاعر این اثر از مادر و خواهر او که در سالن حضور داشتند قدردانی کرد.
در میان حاضران و تماشاگران این کنسرت، ” شقایق دهقان” بازیگر، “مسیح کاظمی” بازیگر و کارشناس تئاتر و همچنین تعدادی از نوازندگان خانم “نیلوفر ابراهیمی”، “پریسا ترابی”، “پریسا کاشفی”، “شیرین واعظی”، “ندا بهزاد”، “نگین پارسا”، “هانیه کیان”، “آزاده رنجبر”، “طلوع عبدالهی”، “آرزو ضیایی”، “فریده سهرابی” ، … و همچنین “آیلا کریمی” استاد باله حضور داشتند.
در ادامه ترانه “جنون” از اشعار “فروغ فرخزاد” به اجرا درآمد.
ترانه “تنهایی” از اشعار ” نیما راهداری” با همراهی و هم‌خوانی حاضران درحالی‌که یک‌صدا متن “بخند تنهایی، برقص تنهایی، بجنگ تنهایی، عادت کن تو تنهایی” را می‌خواندند،اجرا شد.
این اجرا با ترانه “خاکستری” از اشعار “نیما راهداری” درحالی‌که دوباره پرده بین موسیقی‌دانان و تماشاگران قرار گرفت، به پایان رسید.
اعضای حاضر در این کنسرت،  بیتا صادقی (گیتار الکتریک)، ریما حسن زاده (گیتار بیس)، آرمینا جعفری (درامز)، فروغ فضلی (کیبورد)، آوا حسینی و نوا حسینی (همخوان) به سرپرستی، آهنگسازی و خوانندگی صنم پاشا بودند.
گفتنی است گروه صنم پاشا نخستین گروه راک بانوان است و این گروه توانست تجربه اجرایی موفق برای بانوان را پشت سر بگذارد.
«صنم پاشا» اولین کنسرت راک بانوان را روی صحنه برد

«صنم پاشا» اولین کنسرت راک بانوان را روی صحنه برد

«صنم پاشا» اولین کنسرت رسمی راک بانوان را در فرهنگسرای نیاوران روی صحنه برد
«بخند تنهایی، برقص تنهایی، بجنگ تنهایی…»

موسیقی ما  شب گذشته (شنبه 3 شهریور) اولین کنسرت راک بانوانی که توانستند از سد مجوزها عبور کنند و به منصه ظهور برسد، توسط صنم پاشا و گروهش در فرهنگسرای نیاوران برگزار شد.

کمتر پیش می‌آید که (البته جای شکرش باقی است که پیش می‌آید!) در حیاط یک سالن کنسرت، فقط بانوان را ببینید؛ بانوانی که آمده‌اند تا هم کنسرت گروه مورد علاقه‌شان را ببینند و هم آنها را حمایت کنند که به نظر می‌آید امر واجبی در این بازار مردانه موسیقی است.

صنم پاشا و گروهش که تمام بلیت‌های کنسرتشان دو روزه به فروش رفته بود، دیشب برنامه کامل و امضاداری را ارائه کردند؛ آنها تصورشان این نبود که چون پیش از این مخاطب موسیقی ما را نشنیده یا این کنسرت با محدودیت‌هایی در حال اجرا است، پس صرفاً به ساز و آواز روی استیج قناعت کنیم. آنها پرفورمنسی برای اجرایشان در نظر گرفته بودند و ابتدای کنسرت با قرار گرفتن پشت پرده‌ای سفید، با سایه‌هایشان موسیقی را آغاز کردند و در ادامه کم‌کم از پشت آن پرده بیرون آمدند و زندگی‌شان را فریاد کردند. البته بَک‌دراپ‌هایی هم برای صحنه در نظر گرفته بودند و کلیپ‌های تمام قطعاتی که اجرا کردند را هم‌زمان نمایش می‌دادند که گاهی با نوشتن ترانه بعضی از قطعات روی آن، به مخاطبان کمک می‌کردند تا بتوانند در بعضی قسمت‌ها آنها را همراهی کنند.

آنها قطعاتی را اجرا کردند که مخاطبانشان برای اولین‌بار می‌شنیدند و برای همین هم خبری از هم‌خوانی (به آن شکل و شیوه مرسوم که در نظر داریم) نبود؛ اما این موضوع چه اهمیتی دارد وقتی مخاطبانت با تمام انرژی از ابتدا تا انتهای کنسرت تشویقت می‌کنند و به تو انرژی می‌دهند.

اکثر کارهای گروه اعم از ترانه، ملودی و تنظیم توسط صنم پاشا و گروهش انجام شده؛ ریتم‌های ساده‌ای که اصولی بودند و در آن خبری از سولونوازی‌ها به شکل اغراق شده نبود و گروه پا به پای هم موسیقی را پیش می‌برد.

صنم پاشا به واسطه مادر هنرمندش یعنی زهره نیازمند که خواننده موسیقی کلاسیک ایرانی است، از کودکی با ردیف و آواز کلاسیک و سنتی آشنا شده و بعد از آن به دنبال موسیقی راک و متال رفته است. حتماً شنیده‌اید که می‌گویند خواننده‌ها معمولاً در کنسرت‌های اولشان به دلیل استرسی که دارند، آن‌طور که باید و شاید نمی‌توانند از پس خواندن بربیایند و حتماً هم در بسیاری از کنسرت‌ها (مخصوصاً کنسرت‌هایی که این روزها به نام اجراهای پاپ روی صحنه می‌رود) با این موضوع مواجه شده‌اید؛ اما اتفاقی که در کنسرت دیشب افتاد کاملاً خلاف آن بود. صنم پاشا با تسلط کامل، لیریکس‌هایش را به سبک‌ و شیوه‌های مختلف خواند؛ از راک و متال تا آر.اند.بی و پانک و فانک و تحریرهای ایرانی.

آرمینا جعفری (درامز)، ریما حسن زاده (گیتارباس)، بیتا صادقی (گیتار الکتریک) و فروغ فضلی (کیبورد) اعضای گروه بودند که یازده قطعه در این کنسرت اجرا کردند. یکی از آنها قطعه «لالایی» با شعری از نیما راهداری بود که صنم آن را به اولین معلمش یعنی مادرش تقدیم کرد و در کنار دو دخترش یعنی آوا و نوا که به عنوان هم‌خوان مادرشان را همراهی می‌کردند، این قطعه را اجرا کرد. یکی دیگر از نقاط عطف این کنسرت اجرای قطعه «تنهایی» بود که صنم با خواندن کوروس قطعه از مردم خواست او را همراهی کنند و به این ترتیب سالن یکصدا فریاد می‌زد: «بخند تنهایی، برقص تنهایی، بجنگ تنهایی، عادت کن به تنهایی…»

منبع:
موسیقی ما
مصاحبه ی سایت موزیک ما با صنم پاشا (تصویری)

مصاحبه ی سایت موزیک ما با صنم پاشا (تصویری)

 

موسیقی ما – فرزان صوفی – گروه راک باکلام بانوان صنم پاشا، بعد از اخذ مجوزهای لازم قرار است سوم شهریور، ساعت 21 در فرهنگسرای نیاوران روی صحنه برود؛ اتفاقی که شاید سال‌های پیش شبیه یک رویا بود اما صنم پاشا می‌گوید از همان ابتدا پوتین‌های آهنی به پا کردم و به همین دلیل مسیرش از آنچه که فکر می‌کردم برایم راحت‌تر بود.

شاید نیاز به گفتن نباشد که موسیقی راک (که دو دهه از شکل‌گیری مجددش در ایران می‌گذرد) عملاً چند سالی است به شکل رسمی و گسترده، عرصه‌ای برای فعالیت پیدا کرده و هنوز که هنوز است بازار پرفروغی ندارد؛ حالا تصور کنید که تعدادی از بانوان دور هم جمع شوند و بخواهند در این ژانر فعالیت کنند. البته پیش از این بوده‌اند هنرمندانی که در این عرصه حضور داشته و دارند؛ افرادی مثل «نیلوفر فرزندشاد»، نوازنده کیبورد و پیانو که در کنار همسرش یعنی کاوه یغمایی روی استیج می‌رود یا «بیتا صادقی» نوازنده گیتار الکتریک که مدت‌ها است با گروه «تندر» به سرپرستی اردوان انزابی‌پور کنسرت اجرا می‌کند. هر چند که بوده‌اند افرادی که به شکل زیرزمینی این سبک را دنبال کرده‌اند اما در این سال‌ها پرداختن به این ژانر از موسیقی به شکل گروهی خیلی اتفاق نیفتاده است.

حالا گروه صنم پاشا به عنوان اولین گروه راک بانوانی که قرار است به شکل رسمی روی صحنه برود، می‌خواهد برای بانوان کنسرت اجرا کند؛ اتفاقی که با استقبال هم رو‌به‌رو شد و تمام بلیت‌هایش در عرض دو روز به فروش رفت.

در این گروه تمام اتفاقات را بانوان هنرمند رقم می‌زنند؛ از آهنگسازی و تنظیم تا نوازندگی. صنم پاشا که سرپرست گروه است، علاوه بر وکال، آهنگسازی اکثر قطعات را برعهده دارد و ترانه تعدادی از آنها را هم خودش نوشته و هنرمندانی نظیر بیتا صادقی (گیتار الکتریک)، ریما حسن‌زاده (گیتار باس)، آرمینا جعفری (درامز)، فروغ فضلی (کیبورد) و آوا و نوا حسینی (هم‌خوان) به عنوان اعضای گروه در کنارش حضور دارند.

صنم پاشا در کودکی با کمک مادرش (زهره نیازمند) با ردیف و آواز سنتی آشنا شد و در کنارش آواز کلاسیک را هم یاد گرفت. بعد از آن به سمت موسیقی راک رفت و بعد از این‌که از دانشگاه «برکلی» مدرک تخصصی آهنگسازی را دریافت کرد، بورسیه شد و از این طریق مدرک تخصصی وکال را هم از همین دانشگاه گرفت.

شرکت در کنسرت‌های مختلف به عنوان هم‌خوان، خواندن در تئاترها، فیلم‌های کوتاه و سینمایی از جمله «همیشه پای یک زن در میان است» به کارگردانی کمال تبریزی و همچنین آهنگسازی برای تئاتر، فیلم کوتاه، فیلم سینمایی و مستند بخشی از کارنامه کاری این هنرمند است که درحال حاضر مربی آواز هم هست.

ما هم یک روز را در تمرین این بانوان هنرمند گذراندیم و گفت‌وگویی هم با صنم پاشا انجام دادیم که بعد از بیست سال حضور در عرصه موسیقی به این اتفاق بسیار امیدوار است و در انتها با لبخند می‌گوید: «می‌خواهم تا آنجا که می‌شود اجرای زنده داشته باشم؛ آن هم نه فقط در تهران بلکه در کل ایران.»

صنم پاشا در آستانه اولین کنسرت گروه راک بانوان : ماندن در ایران، یک انتخاب بود

صنم پاشا در آستانه اولین کنسرت گروه راک بانوان : ماندن در ایران، یک انتخاب بود

صبابه گزارش خبرنگار ریتم نو، کنسرت صنم پاشا جایی است که زنان خودشان را می‌توانند در میان شعر و موسیقی این گروه پیدا می کنند و از آن جایی که با توجه به قوانین وزارت فرهنگ و ارشاد ، این بند امکان انتشار آلبوم نداشته تا مخاطبان و طرفدارانش ، شعر ها را از برکرده باشند و در کنسرت هم خوانی کنند ، کورس آهنگ ها کاملا روان سروده شده تا طرفداران این بند با اولین باری که با این اشعار مواجه می شوند ، بتوانند در کنسرت هم خوانی کنند.
موسیقی اما سبکش راک است شاید برخی‌ها گمان کنند این موسیقی از جنس مردانه است اما می‌توانید در میان موسیقی گروه صنم پاشا، زنان سخت‌کوشی را به یاد بیاورید که در تمام زندگی‌شان یاد گرفته‌اند زنانه زندگی‌شان را بسازند.
صنم پاشا راوی تمام زنان امروز است، زنانی که گاهی شادند و گاهی غمگین! اما موسیقی گروه روایتی از سخت‌کوشی این زنان دارد.
گروه صنم پاشا (ویژه بانوان) قرار است سوم شهریورماه سال جاری ساعت 21 در سالن خلیج‌فارس فرهنگسرای نیاوران با مخاطبانش دیدار کند و نخستین کنسرتش را روی صحنه ببرد که بلیت‌فروشی این اجرا با استقبال خوب مخاطبان مواجه شده است.
صنم پاشا درباره استقبال مخاطبان از نخستین کنسرت گروهش و تصمیم برای تمدید این اجرا گفت: «انتظار این میزان استقبال را نداشتیم و این نشان می‌دهد زنان بسیاری به این سبک از موسیقی علاقه‌مند هستند. با توجه به نزدیک شدن به ماه محرم و صفر، امکان تمدید کنسرت در این چندماهه و بلافاصله پس از اجرا وجود ندارد اما بعدازاین دو ماه، قطعاً کنسرت را تمدید و مجدداً روی صحنه خواهیم برد.»
سرپرست گروه صنم پاشا که با تلاش یک‌ساله توانسته مجوز نخستین اجرایش را بگیرد، در خصوص روند اخذ مجوز برای کنسرت گروه گفت:”به آن سختی که انتظارش را داشتم نبود.” 
وی درباره دلیل ماندنش در ایران و فعالیت در حوزه موسیقی با تمام محدودیت‌های موجود برای بانوان، گفت: «ماندن در ایران برای من یک انتخاب بود. بااینکه امکان رفتن همیشه برایم فراهم بوده است اما ترجیح دادم بمانم چون حرف‌هایی که در اشعار و موسیقی‌ام بیان می‌کنم، حرف‌های زنان سرزمین من است که در شرایط مشابه به هم زندگی می‌کنیم به همین خاطر علاقه‌مند به اجرای موسیقی برای این مخاطبان هستم. با رفتن از ایران، مسائل، اشعار و سخنانم نیز تغییر خواهند کرد و متفاوت خواهند بود که این را اصلاً نمی‌خواهم.»
وی در پایان در مورد موج به راه افتاده از درخواست‌های برخی مخاطبان در جهت لغو کنسرت در شرایط کنونی جامعه، بیان کرد: « نمی‌توان در مقابل تمام مشکلات موجود، شادی را هم از دیگران دریغ کرد. لحظاتی که مردم در کنسرت به شادی روح خود می‌پردازند شاید تنها دقایقی باشد که می‌توانند ذهنشان را از مشکلات و درگیری‌ها خارج کنند و فقط با موسیقی همراه شده و لذت ببرند.»
بیتا صادقی (گیتار الکتریک) ، ریما حسن زاده (گیتار بیس) ، آرمینا جعفری (درامز) و صنم پاشا (خواننده ، آهنگساز و سرپرست گروه) ، به عنوان اعضای اصلی بند صنم پاشا و فروغ فضلی (کیبورد) ، آوا حسینی و نوا حسینی (همخوان) به عنوان اعضای مهمان در این کنسرت به روی صحنه می روند.
تیم خبری ریتم نو سری به محل تمرین گروه صنم پاشا زده است و شما در ادامه می‌توانید عکس‌هایی از این تمرین را از اینجا مشاهده کنید.
نویسنده : صبا شکوهمند
تشکیل گروه راک بانوان برای تغییر باورها/ صنم پاشا امضای خودش را دارد-مصاحبه ریتم نو

تشکیل گروه راک بانوان برای تغییر باورها/ صنم پاشا امضای خودش را دارد-مصاحبه ریتم نو

 تشکیل گروه راک بانوان برای تغییر باورها/ صنم پاشا امضای خودش را دارد
«صنم پاشا» عنوان گروه راک بانوانی ست که صنم پاشا خواننده و سرپرست گروه به همراه آرمینا جعفری، ریما حسن زاده ،بیتا صادقی و سارا قربانی اعضای آن را تشکیل می‌دهند و قرار است مخاطبان موسیقی بانوان، سبک و سیاق تازه‌ای را بشنوند.
تشکیل گروه راک بانوان برای تغییر باورها/ صنم پاشا امضای خودش را داردموسیقی بانوان همیشه ما را به یاد موسیقی سنتی و بعضاً پاپ می‌اندازد و انصافاً بانوان هنرمند در این مسیر دشوار از حرکت نایستادند و راهشان را ادامه می‌دهند اما دراین‌بین گروه «صنم پاشا» بر روی باورهای ما خطی کشیده و تابویی را شکسته! و قرار است موسیقی «راک»ی را روی صحنه ببرد که تمامی اعضای آن را بانوان تشکیل می‌دهند و تمام اشعار و موسیقی آثار از دل همین خانم‌ها بیرون آمده است.
این بانوان از تنهایی‌ها، غم و شادی و رنج‌هایشان می‌گویند که شکل تازه‌ای برای مخاطبان خانم دارد. آن‌ها گاهی از حس و حالشان برای انتقام و در آخر عشقی که همیشه جای آن را می‌گیرد، می‌خوانند و به‌نوعی امضای خودشان را در موسیقی دارند.
نگارنده این متن شاید پیش از حضور در تمرین این گروه، باور نداشت که بانوان هم می‌توانند در این سبک آن‌قدر قوی و مسلط باشند اما با تماشا و شنیدن کارهای این گروه، مطمئن است که این گروه جایش را در بین مخاطبان باز می‌کند.
اعضای این گروه که می‌دانند راه سخت‌تری را نسبت به دیگر بانوان هنرمند موسیقی دارند و برای ادامه مصمم هستند، در گفتگو با ریتم نو از چگونگی شکل‌گیری و ایده این گروه تا برنامه‌های آینده‌شان گفتگو کردند.

*در ابتدا درباره گروه «صنم پاشا» و چگونگی شکل‌گیری آن توضیح دهید.
پاشا: حدود سه سال پیش این گروه توسط من و با همراهی بیتا صادقی و ریما حسن زاده شکل گرفت و در ادامه آرمینا جعفری نوازنده درامز و سارا قربانی نوازنده گیتار الکتریک به گروه اضافه شدند البته پیش از خانم قربانی، نوازنده گیتار الکتریک دیگری به نام رضوان بوستانی ما را همراهی می‌کردند که به دلیل مهاجرت از ایران، از گروه جدا شدند. البته مدتی تمرینات گروه متوقف شد اما اخیراً تمرینات گروه به‌صورت منظم برگزار می‌شود و مراحل ثبت گروه در حال انجام است.
تمامی آثار گروه را من ساختم به‌جز دو قطعه که به‌صورت گروهی شکل‌گرفته و ساخته‌شده است. تعدادی از ترانه‌ها از نوشته‌های من، برخی از اشعار فروغ فرخزاد و از ترانه‌های نیما راهداری و فرشید حسینی نیز در برخی از آهنگ‌ها بهره برده‌ایم.

*در مورد ایده تشکیل گروه راک بانوان بگویید که اصلاً این ایده از کجا شکل گرفت و آیا انتخاب سبک راک، مخاطبان شمارا محدود نمی‌کند؟
پاشا: سبک گروه ما کاملاً راک نیست و همان‌طور که شما شنیدید موسیقی ما پاپ – راک است و اینکه چرا فضای کارهای ما طوری انتخاب‌شده که ساز گیتار الکتریک در آن پررنگ‌تر هست؛ فکر می‌کنم به دلیل سلیقه تمامی افراد گروه است.
صادقی: واقعاً به خاطر سلیقه اکثر اعضای گروه بود اما همان‌طور که اشاره شد، کارهایی هم در فضای پاپ داریم.
حسن زاده: هم سلیقه و همراه بودن تمامی اعضا، در گروه خیلی مشخص است ما خیلی راحت صحبت‌ها و نظرات یکدیگر را درک می‌کنیم و به‌نوعی می‌توان گفت بیشتر هم انرژی هستیم و کار را برایمان لذت‌بخش می‌کند و به همین دلیل مخاطب به‌راحتی با ما می‌تواند ارتباط برقرار کند. ما در ابتدا چارچوبی را مبنی بر سبک راک یا پاپ بودن گروه مشخص نکردیم و ما حرف‌هایمان را در این فضا بیان کردیم.
قربانی: به نظر من هم سلیقه بودن مسیر ما را مشخص کرد. موسیقی راک نوعی سبک زندگی است و فقط در نوازندگی خلاصه نمی‌شود.

*شما کارهای ساخته‌شده توسط گروه خودتان را روی صحنه خواهید برد، اما مخاطب‌ها چون آثار شمارا نشنیده‌اند شاید ذهنیتی درباره حال و هوای کارها نداشته باشند چرا به سراغ کارهایی که پیش‌ازاین توسط هنرمندان آقا به اجرا درآمده را در کنسرتتان اجرا نمی‌کنید؟
پاشا: شخصاً به موسیقی بانوان در کشورمان ،چون نمی‌توانیم آلبومی را منتشر کنیم، نگاه تئاتر گونه دارم. ما وقتی برای تماشای تئاتری به سالن می‌رویم، هیچ‌گاه از قبل، آن تئاتر را ندیده‌ایم و قرار نیست بعداً هم آن را ببینیم اما درست پس از تماشای تئاتر، و بیرون آمدن از اجزا، اثرش در وجودمان می‌نشیند.
درباره آهنگسازی، چیدمان و اشعار کارهای گروه باید بگویم؛ انتخاب ترجیع‌بند به‌گونه‌ای است که چندین بار در زمان اجرای قطعه تکرار می‌شود و به‌واسطه اینکه کلام آثار فارسی هست، مخاطب می‌تواند آن را همخوانی کند و اتفاق اصلی، درست آنجایی برای مخاطب رخ می‌دهد که از سالن بیرون می‌رود و برخی از جملاتمان در ذهنش تکرار می‌شود.
حسن زاده: موسیقی باید چیزی را از درون شما بکند و با خود ببرد و زمانی که این اتفاق رخ می‌دهد یعنی وقتی مخاطب بعد از تماشای کنسرت، ملودی یا قسمتی از شعر گروه را با خود ببرد و زمزمه کند، یعنی ما کارمان را به‌خوبی انجام دادیم. ماهم می‌توانستیم کار کاور انجام دهیم اما تأثیرگذاری روی مخاطب از هدف‌های ما بوده است.
جعفری: شخص صنم پاشا توانایی خلق کار را دارد و گروه هم ناخودآگاه این کشش را دارد و خودمان علاقه‌مند بودیم و هستیم که آثار و قطعات جدیدی را به مخاطب ارائه دهیم و با توجه به کارهایی که تاکنون شنیدیم، باید بگویم؛ گروه ما کاری را انجام می‌دهد که تاکنون یا انجام‌نشده یا کمتر توسط گروه یا افرادی صورت گرفته است.
صادقی: این تصمیم‌گیری از پیش تعیین‌شده به مخاطبان ارائه‌شده و شاید هم کسی تاکنون از آن‌ها نپرسیده که آیا دوست دارند کار جدیدی را بشنوند یا خیر! و فکر می‌کنم بارها برای ما اتفاق افتاده که درجایی، یک موسیقی  را برای نخستین بار شنیده‌ایم و چیزی در آن آهنگ نظر ما را به خود جلب کرده است.
جعفری: شخصاً مطمئنم که موسیقی ما تأثیرش را روی مخاطب خواهد گذاشت و در یادها ماندگار خواهد شد.
قربانی: درست است که گروه موسیقی ما، گروه موسیقی بانوان است اما موجودیت مستقل خودمان راداریم و فکر و خط‌مشی ما به‌عنوان یک انسان بیان می‌شود و نه بنا بر جنسیت!

*اما در کنسرت‌های گروه‌های بانوانی که آثار خودشان را اجرا می‌کنند هم بارها شاهد بودیم که مخاطبان درخواست اجرای آثار مطرحی از خوانندگان خانمی چون گوگوش را می‌کنند.
جعفری: کار خیلی تکراری است! همه اعضای گروه بالای پانزده سال سابقه نوازندگی دارند و واقعاً در این گروه‌هایی که میگویید بارها بودیم و شخصاً نمی‌پسندم و خودم را متعلق به گروه «صنم پاشا» می‌دانم چون سبک و سیاق و تمامی آثار خودمان هستیم. درواقع قطعات ما امضای «صنم پاشا» است.

*در کارهایی که پیش از گفتگو اجرا کردید یک قطعه نظر من را به خود جلب کرد که در قسمتی از شعر درباره وسایل آشپزخانه صحبت می‌شد و به‌نوعی اعتراضی از جنس بانوان خانه‌دار را به شکل ساده بیان می‌کرد. درباره این کار و شکل‌گیری آن بگویید.
پاشا: این آهنگ به‌نوعی خصلت پانک و فانک دارد و با توجه به تعریفی که درباره این نوع موسیقی هست، شعر این کار در آن تعریف‌شده و ما در شعر نگاه معترض و به‌گونه‌ای خنده‌دار ، به روابط انسانی‌مان را ارائه می‌دهیم و این کار جزو قطعاتی بود که آهنگسازی آن به‌صورت گروهی انجام شد.
واقعاً در خیلی از کارها سعی‌مان در این بوده که نگاهی که به زندگی داریم را ارائه دهیم و اتفاق‌هایی که در زندگی‌مان رخ می‌دهد و همه‌مان به‌نوعی درگیرش هستیم و درنهایت هم تغییر خاصی نمی‌توانیم انجام دهیم. درواقع نگاهی کمدی و معترضی دارد و خانمی را روایت می‌کند که خیلی خسته است ( از دست فرد یا افرادی) و می‌خواهد او را به‌نوعی اذیت کند اما به چه صورتی را نمی‌داند؟! و درنهایت می‌گوید؛ ” چاقو بهترین وسیله است اما چاقومو برای پخت ماهی شام متأسفانه لازم دارم” و به این دلیل از انتقام منصرف می‌شود.

*بااین‌حال زمانی که مخاطبان به کنسرت شما بیایند با بانوانی مواجه می‌شوند که تابویی را شکستند و شاید الگوی خیلی‌ها شوید و بخواهند راه شمارا در موسیقی ادامه دهند. این اتفاق در کار شما تأثیرگذار خواهد بود یا خیر؟!
قربانی: به نظرم تجربه تمامی سال‌های حضور ما در موسیقی باعث شده که آثارمان به پختگی و شخصیتی مستقل برسد و به‌صرف اینکه تصمیمی مبنی بر کاری گرفته شود، کافی نیست. فکر می‌کنم خیلی خوب است اگر بانوان دیگری هم با ما هم مسیر شوند اما راه سختی را در پیش خواهند داشت.
حسن زاده: شخصاً از این اتفاق استقبال خواهم کرد و چقدر خوب که با ما هم مسیر شوند اما باید این را بدانیم که هرکسی امضای خودش را در اثر هنری دارد.
صنم پاشا در تمامی کارها امضا و حرف خودش را برای گفتن دارد و ممکن است گروه دیگری شکل بگیرد و در این راه حرف دیگری برای گفتن داشته باشد. این فقط یک‌راه است و هر هنرمند با یک حسی در آن قدم می‌گذارد و ادامه می‌دهد.
جعفری: شاید راه را برای دیگران هموار کنیم و روزی به‌عنوان پیشکسوت از ما یاد شود همانند گروه‌ها و هنرمندانی که سال‌های نه‌چندان دور به موسیقی جانی دوباره دادند.
قربانی: از طرفی باعث می‌شود مخاطبان این سبک هم بیشتر شود. خانم‌هایی که طرفدار سبک راک هستند شاید خیلی کم باشند اما زمانی که گروه‌های راک و پاپ-راک بیشتر شوند باعث می‌شود بانوان ما هم به این سبک بیشتر علاقه‌مند شوند.
پاشا: من هم‌فکر می‌کنم خیلی خوب است که این اتفاق رخ دهد و یکی از دغدغه‌های ما این است که راه را شروع کنیم چون خیلی از بانوان هنرمندی را می‌بینم که به این سبک علاقه دارند و قابلیت تشکیل گروه در این سبک را دارد اما به خاطر مشکلاتی که تا امروز وجود داشته فکر می‌کردند که ورود به این سبک، خط قرمزی ست که نباید وارد آن شوند.  می‌دانم سختی‌هایی در این راه وجود دارد اما این سختی‌ها را به جان می‌خرم که این راه هموارتر شود.
*گروه شما خیلی هم از طرف آقایان هنرمند موردحمایت قرارگرفته است.
جعفری: به دلیل اینکه کارهای ما را به‌صورت بی‌کلام شنیدند و موردتوجه‌شان قرار گرفت و می‌گفتند خیلی اصولی است.
قربانی: بخش دیگری هم مربوط به این می‌شود که تمامی کارهای گروه اعم از ترانه، ملودی و تنظیم توسط خانم‌ها انجام می‌شود، اتفاقی که ما کمتر در گروه‌های بانوان با آن روبرو هستیم و اکثراً ساخته‌های گروه توسط آقایان صورت می‌پذیرد.
حسن زاده: برمی‌گردد به تصوری که از موزیسین‌های خانم دارند خصوصاً در سازهایی که کمتر توسط خانم‌ها نواخته می‌شود و وقتی کسی باورهایشان را خط می‌زند و باورهای جدیدی را به آن‌ها نشان می‌دهد استقبال می‌کنند.
پاشا: بیشترین حمایت از طرف موزیسین‌های آقایی بوده که این سبک از موسیقی را دنبال می‌کنند و حمایت کردن از ما شاید به‌نوعی حمایت کردن از سبک بوده است. جا دارد از تک‌تک آن‌ها تشکر کنم و همین‌جا یک تشکر ویژه از مدیریت و صدابردار خوب استودیو خلیج‌فارس دارم، که استودیو را هفته‌ای 2 ساعت رایگان در اختیارمان قراردادند.
صادقی: مطمئن هستم خیلی‌ها کارهایی را انجام دادند و فقط شنیده نشده‌اند و شاید شرایط زندگی‌شان آن‌ها را به سمت‌وسوی دیگری برده است. از طرفی جنسیتی کردن موسیقی واقعاً من را اذیت می‌کنند.
قربانی: حتی در کشورهایی که این سبک رواج دارد هم کمتر موزیسین‌های خانم در آن فعالیت می‌کنند و اکثر گروه‌های بانوانشان، کاور گروه‌های مطرحشان را اجرا می‌کنند ولی گروه «صنم پاشا» موسیقی تولید می‌کند و باعث افتخار است.
صادقی: شاید اگر در کشور ما هم این مشکل جنسیت در موسیقی وجود نداشت، گروه بانوانی هم در اینجا شکل نمی‌گرفت.

*درباره برنامه‌ریزی‌تان برای نخستین اجرا و اینکه آیا تصمیم به انتشار آثارتان به‌صورت بی‌کلام دارید یا خیر؟
پاشا: درباره نخستین اجرا نمی‌توانیم اطلاع دقیقی را ارائه دهیم چراکه در حال حاضر مراحل مجوز و ثبت گروه را در ارشاد انجام می‌دهیم اما برنامه‌ریزی‌هایمان برای اردیبهشت‌ماه سال آینده است.
ما نمی‌توانیم قطعاتمان را به‌صورت بی‌کلام به انتشار برسانیم چون، کلام در موسیقی ما حائز اهمیت است بااینکه بخش‌هایی از کارها، تک‌نوازی نوازندگان است که خیلی موردتوجه قرار خواهد گرفت اما آن‌قدری نیست که بدون کلام بتوان آن را در حد یک آلبوم ، ارائه کرد.

 

نویسنده : مریم رفائی | عکس و فیلم: امین رجبی
منبع: ریتم نو

 

مصاحبه گراماتون با صنم پاشا

مصاحبه گراماتون با صنم پاشا

۱- یک توضیح مختصر در مورد خودتون و اینکه موسیقی را چطور و از چه سنی شروع کردید بدید.

سلام عرض میکنم خدمت شما. من صنم پاشا هستم متولد ۲۵ تیر ماه ۱۳۵۷. از سن هفت سالگی نوازندگی پیانو را شروع کردم و بعد کم‌ کم سلفژ و تئوری موسیقی. به صورت موازی با آن، از مادرم ردیف آوازی موسیقی سنتی را هم یاد گرفتم.
عاشق این بودم که همراه با پیانو زدنم آواز بخونم، حتی شده فقط نام نتها.

۲- چقدر خانوادتون در زمینه ی موسیقی حمایتتون کردند؟

باید اعتراف کنم ،که خانواده ام صد در صد در پیشرفت و حمایت من موثر بوده اند. هر جا که نیاز به همکاری بوده … هر جا که نیاز به تشویق بوده و هر جا که نیاز به درک بوده. مطمئنم بدون حمایت خانواده ام، راه خیلی برام سخت می‌شد.

۳- با اعضای گروهتون چطور آشنا شدید‌ و چطور بند را تشکیل دادید؟

این بند تقریبا ۳ سال پیش شکل گرفت. آشنایی با خانوم بیتا صادقی (نوازنده ی الکتریک گیتار) و خانوم ریما حسن زاده (نوازنده گیتار بیس) به خیلی سال‌ های گذشته بر میگرده. زمانی که به تشکیل بند راک بانوان فکر کردم اولین گزینه برام این دو دوست عزیزم بودند. در درجه ی اول، چون به لحاظ کاراکتری و شخصیتی خودم رو بهشون نزدیک میدیدم و دوم اینکه به عنوان بانوان نوازنده ی موفق نیز طی این سالها، شاهد پیشرفتشون بودم.

بعد از اون دنبال نوازنده ی درامز گشتیم و با یکی دو تا از بانوان درامز تمرین کردیم که تایمهامون با هم هماهنگ ‌نشد .
و بعد باخانوم آرمینا جعفری آشنا شدیم . یادم میاد اولین جلسه ای که ایشون رو سر تمرین دعوت کردیم، بسیار به جا و هماهنگ با ما پاساژها و جملات رو به صورت حسی (طبق گفته ی خودشان) و کاملا به جا و درست مثل ذهنیت ما می نواختند. و این برای ما یه پیام بود… که به لحاظ موسیقایی به هم نزدیکیم.

بعد از مدتی تصمیم گرفتیم یک نوازنده دیگر گیتار الکتریک به گروه اضافه کنیم. (خانوم رضوان بوستانی) که از هنرجویان استاد مجدزاده بودند و ایشون لطف کردند و به ما معرفی کردند. همه چیز خیلی عالی پیش میرفت و تمرین‌های مداوم و هفتگی داشتیم…
به دلیل یک‌سری مشکلات فردی مجبور شدیم مدتی تمرین‌ها را کنسل کنیم.

در حال حاضر با انرژی خیلی زیاد و برنامه ریزی، حدود ۵ ماه هست که ‌تمارین شروع شده .
البته متاسفانه خانوم بوستانی از ایران مهاجرت کردند و خوشبختانه باز هم با کمک استاد همایون مجد زاده تونستیم به جای ایشون، با خانوم سارا قربانی همکاری کنیم که ایشون هم علاوه بر اینکه نوازنده ی خوبی هستند به لحاظ شخصیتی هم به ما نزدیک اند .

۴- از فعالیت ها، اجرا ها و‌ برنامه های اخیرتون بگید.

فعالیتهای اخیر به غیر از هفته ای دوبار تمرین با بند بیش‌تر به صورت آهنگسازی برای تئاتر و انیمیشن بوده. انیمیشن «فرق من و بچه قورباغه چیه ؟» به کارگردانی آقای احسان نصری، که در برخی جشنواره های بین المللی شرکت داده شده، حدودا ۱ ماه پیش تمام شد.
در حال حاضر مشغول آهنگسازی برای یک تئاتر به سفارش کانون پرورش فکری به کارگردانی خانوم‌ الهام وفایی هستم.

۵- برای انتشار آلبوم گروه بانوان صنم پاشا برنامه ای دارید؟

خیلی دوست داشتیم که بشه. اما متاسفانه در حال حاضر امکانش وجود نداره با توجه به قوانین… و‌ ما نمیخواهیم فعالیت زیر زمینی داشته باشیم.

۶- بیشتر از کدوم نوازنده ها و هنرمندها الهام میگیرید؟

خیلی زیاد هستند. اما شاید بشه گفت این آرتیست‌ها بیش‌ترین تاثیر رو روم داشتند:

Maynard James Keenan ,Bjork, Janis joplin, Beth hart, Thom yorke, Jordan rudess

۷- به غیر از موسیقی به چه کارهایی علاقه دارید؟

نقاشی کشیدن و یا دیدین نقاشی های هنرمندان، تئاتر، دکوراسیون خونه، خواندن شعر.

۸-آیا اعضای گروهتون مایل هستند که در فستیوال گراماتون (گرامافست) شرکت کنند و به طور کلی نظرتون راجع به حضور بانوان در چنین مسابقاتی چیه؟

راستش، متاسفانه من اطلاعی ندارم که اعضای گروه نظرشون در مورد شرکت در این مسابقه چی هست… مخصوصا با توجه به اینکه میدونم در حال حاضر به شدت مشغول تمارین کارهای گروهی، چه گروه خودمان چه بندهایی که در آن نوازندگی می‌کنند، هستند . اما تا اونجایی که اطلاع دارم، میدونم که قبلا در مسابقات گیتار الکتریکی که برگزار شده شرکت کردند. به نظر من، شرکت در چنین مسابقاتی قطعا باعث پیشرفت هنرمندان میشه، چه برای خانم‌ها و چه آقایان.

۹- برنامتون برای آینده چیه؟

در حال حاضر مهم‌ترین برنامه ریزیم مربوط به بند راک بانوان هست. امیدواریم بتونیم‌ اجراهای متعددی برای بانوان علاقمند به راک برگزار کنیم.
در پایان میخوام تشکر کنم از سایت خوب گراماتون، که این زمان و مصاحبه رو به گروه ما اختصاص دادند. به امید اینکه شاهد پیشرفت موسیقی، موسیقی بانوان و به خصوص موسیقی راک بانوان در کشورمون باشیم .

برگرفته از سایت گراماتون:

مصاحبه با خانم صنم پاشا